 |
جان همسر خود مورد ضرب و شتم قرار
میداد– اما بالاخره کمک گرفت |
05-Nov-2005 |
مترجم : شهلا نوری |
من هر زمان که مورد توهین قرار میگرفتم
همسر خود را میزدم. ختم خشونت. جان همسر خود مورد ضرب و شتم قرار میداد– اما بالاخره کمک گرفت متن زیر ترجمه تحت الفظی از مقاله ای است از Annica Carlsson Bergdahl مندرج در روزنامه )یوته بوری پستن( Göteborg Postenبه تاریج 6 نوامبر 2005. این مقاله در حین سادگی از ویژگیهای قابل خواندن و تعمق برخوردار میباشد. جان نامی است که خبرنگارانتخاب کرده تا هویت اصلی مصاحبه شونده مخفی بماند. تو فاقد صلاحیت هستی، جان فریاد میکشد و همسرش را هل میدهد. سه سال قبل در اواخر تابستان، یک روز به تولد 50 سالگی من باقی مانده بود و خیلی از کارها هنوز انجام نگرفته بود. جان میگوید که همسرش فقط غرولند می کرد و پرسشهای او را با سردی جواب می داد. جان اضافه میکند که دعوا و مرافه شروع شد و کلمات نادرستی استفاده شد که شایشسته انسانهای بزرگسال نبود. لحظاتی وجود داشت که جان خود را مورد بی حرمتی و اهانت ا حساس می کرد. لحظات غیر قابل تحملی که از طرف پدرزورگو و مقتدرش همرا با تنبیه بدنی به او تحمیل شده بود، برای یک لحظه همه وجودش را در بر میگرفت. ضرب شتم همسرش تنها راه رهایی بود. جان بخاطر نمیآورد چه زمانی برای اولین دفعه دست روی همسرش بلند
کرده است، اما میداند که این اتفاق در همان اوایل زندگی مشترکشانرخ
داده است. گاهأ یک سیلی هم به دختر نوجوان خود زده است. اما این
روز تابستانی بخصوص آخرین باری است که جان دست روی کسی بلند میکند. احساس یأس و نا امیدی همه وجود جان را در بر میگیرد. او نامه را
پاره کرده به سطل اشغال میاندازد. جرقه ای از ضمیر خودآگاه جان عبور میکند. او آماده است دست به هر گونه اقدامی ببرد، به این شرط که مجبور به جدایی نشود. او به آینده و امنیت فرزندان خود میاندیشد. جان مردی است 53 ساله که همراه خانواده خود در یک ویلا زندگی میکند. او از کارش لذت میبرد و ترجیج میدهد که نقش ریاست را در مراحل مختلف زندگی حفظ کند. آنها اوقات آزاد خود را در طبیعت یا با دوستان و فعالیتهای اجتماعی میگذرانند. – هر بار بعد از انجام اعمال خشونت بار دچار احساس گناه فروان
و شرمندگی در قبال همسر و فرزندانم میشدم. جان اعمال خشونت را راهبردی آموزشی می انگاشت. بیشتر اوقات علت مشاجره آنها مربوط به گله و شکایاتی مبنی بر کم
توجهی جان به مسائل مربوط به منزل و فرزندان آنها میشد. جان معتقد
بود که اینگونه کارها مربوط به زن خانه است بنابراین دلیل اصلی مشاجرات
را درک نمیکرد. – معالجه، مراجعه و تقاضای کمک از متخصص و صحبت در این مورد، بدرد
مردان بی عرضه و دست و پا چلفتی میخورد. زمان زیادی از ملاقات جان و همسرس با متخصصین و مشاورین خانواده
نگذشته بود که جان متوجه اشکالات خود میشود. – کارهای بسیاری در خانه وجود دارد که میشود با هم انجام داد. من در گذشته اعتقاد داشتم که کارهایی از قبیل اتو کشی و نظافت از طبقه بندی زنانه و مردانه برخوردار است. تهدید به جدایی حتی بعد از مراجعت از سفر یک واقعیت بود. همسرش التیماتوم داده بود. او باید دست از خشونت بر میداشت. جان وادار میشود بر خلاف میل خود با مرکز مراجعه مردان در مواقع بحرانی تماس بگیرد و تقاضای کمک کند. بعد از 6 ماه معالجه خصوصی و گروهی جان می آموزد که چگونه از اقدام به اعمال خشونت پرهیزکند. او با دوران کودکی خود تصویه حساب کرده و آموخته است که چگونه با آررامش و تعمق بیشتر رفتار کند. – در حضور دیگران سعی میکنم انسانی نمونه باشم و در مواقعی که از روحیه خوبی برخوردار نیستم یکراست به اطاق کارم میروم. من آموخته ام که چگونه رفتار کنم و در حال حاضر در محل کارم هم رئیس بهتری هستم. من مثل گذشته عجله ندارم و مشکلات پیش رو را با درایت و صبر وحوصله بیشتری حل میکنم. جان تأکید میکند تنها راهی که کمک میکند تا انسان همسری عاشق و پدری مهربان باشد این است که دست از ضرب و شتم بردارد.
|