ای تاریخ از خونم…
دوست من احساس بلندی دارد
از همسوی سخن میزند
خراسان نمیداند
آزیانا نمی خواند
چی فرق می کند
زنده باد ! افغانستان که حیثیت اش را
بی پنجاه دو امریکایی برشانه هایش
بار کرده است
دوست من احساس بلندی دارد
از صلابت ایمان کلام می آورد
آیینه را گزافهء تاریخ جنگل می خواند
چشمان ماه رابا انعکاس نا همگون خودش
به امتداد فاجعه پیوند میزند
اونمیداند
تاریخ همزاد قبیله ماست-
ماه و ستاره زاده دستان منست
او نمیداند
مادرم صلابت آزادی را
بربرج های بلند سبز کرده است
پدرم به جای سپیدار، باغ اش را
ستاره ی عشق می نشاند
دوست من از پسکوچه های تاریخ میآید
و موعظه دورغ «مشرف» را
کنار قامت بلند نیاکانم ماهرانه به کرسی می نشاند
آه! زبانم لال باد اگر بگویم با
آی
اس
آی ...
دوست من احساس بلندی دارد
همسوی را در پارچه پارچه شدن ملتم
با مارکر امریکایی می نویسد و با الفبای –
انگلیسی مرکب اش می کند
های مردم!
دیگر جوان نخواهم شد
نه به شعار وحدت ملی
نه به ائتلاف برادران شمال و جنوب ( اءتلاف این فانت را ندارم)
نه به اسلام سیاسی
چرا من رقص گیسوان خورشید را تکرار دیده ام
آه!
چگونه فراموش کنم
سفره های خالی بیوه زنان راکه -
نه نان را میشناسند و نه همدلی را
اشک یتیمان ی را که پدرو مهربانی را با هم گم کرده اند
غم دل مادرانم را که از سرشاری میوه های شان
هیچ کرامتی در دسترخوان نیست
آخ! مردم
چشمانم کور باد !اگر مرگ تاکستان شمالی را-
خواب دیده باشم
فاجعه یکولنگ ودشت لیلی را اصلآ به یاد ندارم
کابل را هیچ نمی شناسم
حافظه ام را غربت تنهایی ام
کشته است
دوست من احساس بلندی دارد
از صلابت ایمان کلام میآورد
درست میدانید دنیا را با نکتای-
پسا مدرنیزه شده اش چگونه فریب دهد
درست میداند پیام آزادی را چگونه راهی
چراغ سرخ حادثه نماید
دوست من حرفهای حسا بی میزند
با صدای نفس جنگل
با موزیکال" مایکل" و ایروهند" بچن"
او شاید کاج سبز جنگل را
در مسافرخانه سند و پنجاب غرس کرده است
اوزخم ستاره و مرگ آفتاب را کشته تفنگ نه-
انعطاف زمین می خواند
دستانش را با بوی خون ماشه رنگ نکرده است
اوهم نمیداند:-
معرکه طالبان را-
باید از" بوتو" پرسید واستخوانش را از "وزیرستان"
اما ای تاریخ!
از خونم
چراغ ات می آورم