بدون آزادی زنان، هیچ جامعه ای آزاد نیست!
اول ماه مه فرا میرسد. بار دیگر ستمکشان چرخ های تولید را متوقف
میکنند و روز نو و جهانی نو را وعده میدهند. زنان در کنار هم سرنوشتی
های خود به حق در این روز خواهان تغییراتی بنیادی هستند. تغییراتی
که باید سرنوشتی را که به یمن جامعه سرمایه داری به آنها تحمیل شده
است به تاریخ بسپارند.
تداوم ستمکشی در جامعه بر بستر ستم مضاعف بر زنان ، تبعیض در اشتغال
نیروی کار، ایجاد نظامی برمبنای جنسیت، ادامه و ترغیت خرافات و عقب
ماندگی امکان یافته است و یکی ازشاخص های جامعه سرمایه داری امروز
است که توانسته است بر بستر این اختلافات شکاف و ناهمگونی را در
صفوف زحمتکشان جامعه مقدورسازد. سیستمی بر اساس جهل ، بی رحمی و
قصاوت، نا امنی و بی حقوقی و در یک کلام برپایه ی ضدیت با انسان
بنا شده است.
زنان کارگر در ایران اسیر آپارتارید جنسی، از کوچکترین حقوق انسانی
خود محرومند و از بسیاری جهات آشکارا مورد ستم و تبعیض جنسی قرار
میگیرند.
خواست تامین برابری اقتصادی و حقوقی در همه ی شئون زندگی اجتماعی
و فردی، یکسان بودن قوانین کار ،لغو هر گونه تبعیض در بازار کار
بر اساس جنسیت، بیمه های اجتماعی ، ایجاد تسهیلات برای زنان باردار،
مرخصی زایمان، تسهیلات برای نگهداری کودکان، لغو و مبارزه برعلیه
قوانین و سنت های عقب مانده مانند ناموسپرستی، لغو مقررات پوشش اجباری،
ممنوعیت جداسازی در محل های کار و مجامع عمومی ، بررسمیت شناختن
کار زنان خانه داربعنوان اشتغال و بهره گیری از بیمه های اجتماعی
و درمانی اگر امروز به یمن جمهوری اسلامی از غیرممکن هاست، در فردای
سقوط نظام آپارتاید جنسی تنها شروع و سرفصل یک زندگی انسانی است.
جنبش برابری طلب زنان در ایران در جهت تامین این خواستها اکنون
به یک جنبش عمومی وسیع تبدیل شده است. بسیاری از نیروهای اپوزیسیون
ایران ازاین خواستها بعنوان یکی از اهرمهای جدی برای براندازی رژیم
اسلامی اسم می برند و استفاده میکنند. اما چه کسانی دوستان امروز
و دشمنان فردایند؟ چه کسانی و چه نیروهایی میتوانند این تضیمین را
بدهند که در فردای انقلاب ایران خواست های زنان زحمتکش بلافاصله
در صدر برنامه های دولت آینده قرار میگیرد؟
طبقه کارگر و پیشروان سوسیالیست آنها باید برای پیشبرد و تضیمن اجرای
این خواستها بیشترین تلاش را بنمایند. تنها این جنبش است که میتواند
خواست آزادی و برابری را به تحقق برساند و دنیای دیگری را ممکن سازد.
اول ماه مه 2011 باید روز اعلام دو باره ی این خواست باشد که بدون
آزادی زن هیچ جامعه ای آزاد نخواهد بود.
زنده باد اول ماه مه
زنده باد آزادی و برابری
سازمان آزادی زن 26 آپریل 2011
