در انقلاب 57 زنان با تظاهرا ت میلیونی هسته های اصلی یک جنبش اجتماعی را سازمان دادند. در ادامه و طی این سه دهه از حاکمیت جمهوری اسلامی هم اعتراضات مهمی را براه انداختند اما امروزه زنان در ایران با وجود فشار و خفقان سی سال گذشته نگاه جامعتری به حق و حقوق خود دارند. در 22 خرداد 84 زنان اعتراضات خود را به سطح خیابانها کشاندند. رژیم اسلامی با سرکوب هفت روزه و درگیریهای خونین تلاش کرد جنبش زنان را به عقب نشینی وادار کند. در 21 خرداد 88 این مسئله تکرار شد و جنبش زنان جان تازه ای یافت و تلاش کرد با حضور در اول صف مبارزات آزادیخوانه و خیزش میلیونی مردم قرار گیرد. حقوق زن بعنوان پایه ای ترین سطح از حقوق بشر بخشی از خواست جنبش حقوق برابر فقط بخشی از خواستهای جنبش عظیم زنان است. جنبش زنان از یکسو محصول نابرابریها و بی عدالتی های عینی نهفته در بطن جامعه اسلامزده و از سوی دیگر محصول رشد آگاهی جنسیتی زنان نسبت به جایگاه و موقعیت شان است. مسئله ای که در جنبش های زنان ایرانی نباید نادیده بگیریم، افزایش خود آگاهی جنسیتی و مقاومت دائمی زنان در برابر حکومت اسلامی ضد زن است. جنبش زنان بیانگر مقاومت زنانی است که به دنبال خواسته های خود به عنوان یک انسان مستقل اجتماعی وجود دارند. نه بعنوان همراه و دوشادوش و همپای مردان. مضحکه انتحاباتی ریئس جمهوری در دو سال قبل صحنه مبارزات سیاسی در ایران را برای همه اقشار از جمله زنان عوض کرد. در این روزها زنان توانستند با حضور فعال و ملیتانتی خود صحنه سیاسی و اجتماعی ایران را یک بار دیگر تحت تأثیر قرار دهند. جنبش سرنگونی طلب و در راس آن زنان توانستند از شکاف میان جناحهای رژیم استفاده کنند و به بهانه "شعار رای من کجاست" به یک جنبش توده وسیعی دامن بزنند. این جنبش با افت و خیزهای فراوان در تمامی عرصه های اجتماعی حضور دارد وتلاش می کند با خواست آزادی و برابری در تمامی عرصه های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی راه رهایی و آزادی زن راهموار کند.
زنده باد آزادی زنده باد برابری
فانا اولادی
2011/08/19