 |
حجاب همچون حلقه گوش غلامان! حجاب مُهر تسجیل بردگی زن! |
18-Nov-2005 |
سعید مدانلو |
محمدعلی انصاری با ریش توپّی از جمله
ملاهای فاقد عمامه است که در تلویزیون « سلام »
هفته ای یکی دو نوبت کلاس درس و موعظه دارد∙ انصاری درحین تشریح آیاتی از قرآن٬ با تبسمی بر لب و عشوه ای در کلام٬ انگشتان سبابه و شست را با حرکتی نرم به نرمه گوشش حلقه میکند و به مستمعینی که در مقابلش نشسته و در حیرت از معانی آیات ملکوتی به دهانش زُل زده اند٬ نوید میدهد: « مومنان را در بهشت خدمتکارانی پذیرایی میکنند که به یک گوش هر یک از آنها حلقه ای آویزان است »∙ « غلام حلقه بگوش » در ادبیات فارسی عبارتی معمول و آشنا ست∙ در اعصار گذشته حلقه در گوشِ غلام ( برده ) در واقع معرّف موقعییت اجتماعی او بود∙ برای تشخیص موقعییت اجتماعی مردی که حلقه ای در گوشش داشت هیچگونه نیازی به سۇال نبود∙ حلقه خود میگفت که این مرد قابل خرید و فروش است∙ میشد او را خرید و صاحبش شد∙ صاحبش میتوانست او را از پرتگاهی به ته دره پرت کند∙ میتوانست هر چه میخواهد ازو کار بکشد٬ میتوانست او را بکُشد و یا به او تجاوز کند∙ همچنانکه غلامبارگی( تجاوزجنسی به غلامان ) امری معمول بود∙ هیچ مانع و رادع شرعی و قانونی در موارد فوق متوجه صاحب غلام نبود∙ در طلوع قرن بیست و یکم٬ آنطور که نوشته ای در زیر تصویر معرفی اش میکند « دکتر محمد علی انصاری استاد دانشگاه » از طریق تلویزیون ماهواره ای و با خرج جمهوری اسلامی٬ در تشریح آیات قرآن به ما می آموزد که اسلام نه تنها با بردگی مشکلی ندارد بلکه در بهشت برین کبریایی اش یعنی در مقدّ سترین مکان ممکن در اسلام هم موجود است! بنابر این بردگی در اسلام مُهر جاودانگی به خود دارد و رابطه ضد انسانی برده دار و برده در آن به اعلی درجه تقد یس میشود! و دیدنیست که این ملای کج اندیش و مرتجع٬ لحن و حرکات و سَکناتش به گونه ایست که گویی دارد دُ ّر و گهر بین شنوند گانِ مواعظش پخش و پلا میکند و یا شاید لذیذترین شرینی دنیا را!! در جمهوری اسلامی حجاب به هر شکلی که باشد٬ خواه چادر خواه روسری و هر شکلی از لباس که حجاب محسوب شود٬ در واقعّیت امر و در تشخیص جایگاه اجتماعی زن٬ حکم همان حلقه در گوش غلام را دارد∙ همانطور که با مشاهده یک مردِ حلقه بگوش بلادرنگ میشد به بی حقوقی برده وار او آنطور که شرحش رفت پی برد با دیدن چادر و یا روسری بر سر یک زن در ایران میتوان براحتی پی برد که از نظر آن نظام و حاکمانِ آن جامعه٬ حقوق مدنی و موقعییت اجتماعی زن تا چه درجه سخیف و بی مقدار است∙ کسی که مدعی مبارزه علیه بی حقوقی زن در ایران و کشورهای اسلامزده است٬ اگر با حجاب مشکلی ندارد و یا خود با هر توجیهی به حجاب معتقد است٬ تنها ادعایش برای مبارزه نیست که پوچ و فاقد هرگونه ارزش و اعتبار است٬ بلکه دارد حضور و تداوم بی حقوقی زن را در این جوامع توجیه میکند∙ او همانند کسی است که با برده داری مشکلی ندارد٬ بلکه از برده دار میخواهد محبت کند و زخمهای شلاق را بر بدن برده بشمارد تا نکند برده از تعداد ضربات تعیین شده یک چند ضربه بیشتر خورده باشد که این از عدل و انصاف اسلامی بدور است! مرتجعین اسلامی میگویند که حجاب زینت زن است! درست مثل این است که کسی گفته باشد٬ حلقه در گوش غلامان تنها جنبه تزیینی داشت!! جمهوری اسلامی حکم داده است٬ هر زنی که پا از منزلش بیرون میگذارد مکلف است تا معرّف بی حقویش را با خودش حمل کند ٬ تا بدین وسیله در اجتماع اعلام کرده باشد: زن در این مملکت بیشتر از یک برده که مطابق نص صریح قرآن در بهشت هم حلقه به گوش دارد و در خدمت مومنان است٬ سهمی نمیبرد و نصیبش از زندگی همین است! همچنانکه در قرآن موقعییت زن در خانواده و اجتماع طوری تعریف و معّین شده که پست تر و سخیفتر از آن را در جایی به جز متون و شرعیات همان اسلام نمیتوان سراغ گرفت∙ حجاب در یک جامعه اسلام زده تنها بمثابه مُهر تسجیلِ تکلیفی است که در جابجای قرآن برای زن تعیین شده است∙ انسانی که به موقعییت غلامی اش طغیان میکند٬ قدر مسلم اولین کاری که میکند این است که آن مُهر تسجیل بردگی٬ آن حلقه منحوس را از گوشش در می آورد∙ علاوه برحلقه در گوش بردگان٬ در طول تاریخ و در ادبیات از « طوق » و « یوغ » نیز به عنوان نشانهای بردگی یاد میشود∙ نشان کردن بردگان با « داغ » نیز در برخی ازنقاطِ جهان قدیم رسم بود∙ « داغ » بعلاوه تعیین میکرد که صاحب برده چه کسی است! بردگی در جهان برافتاد و نشانهایش را شاید بتوان در برخی موزه ها دید∙ بجز حجاب که نشان بردگی زن در اسلام است٬ که تا اینجا دوام آورد و حالا اسلامیونی که قدرت را در جایی بدست میگیرند این نشان را به سر زنان میکنند! اقدام علیه حجاب و بردگی انسان وظیفه عاجل مردم شرافتمندی است که وضعیت دشوار و غیرانسانی موجود در جمهوری اسلامی و رنج و شکنجی که از جانب حاکمیت مبتلابۀ زندگی مردم در آن جامعه است را برای خود٬ در هر کجای دنیا که هستند٬ غیر قابل تحمل می یابند∙ زنده باد سازمان آزادی زن ٨ نوامبر ٢٠٠٥ |