*** www.azadizan.net ***

با برگزاری مراسمهای با شکوه در 8 مارس 1383 زنان، جوانان و مردم آزادیخواه یکبار دیگر در نقاط مختلف ایران پایه ای ترین خواست انسانی خود را با شعار زنده باد آزادی و برابری فریاد زدند.
در حالی که زنان، جوانان و مردم آزادیخواه خود را برای برگزاری یک 8 مارس رزمنده و پرشور آماده میکردند، تازه بخشی از اپوزیسون خارج کشور متوجه شدند که از این جنبش عقب افتاده اند.

در هرحال این جنب وجوش تازه در بین آنها اگرچه دیر بود اما بیفایده نبود و توانست مردم زیادی را متوجه بی حقوقی زنان در جوامع اسلامزده کند.
بخاطر دارم که اپوزیسیون خارج یا منکر وجود جنبش آزادی زن بودند یا آنرا در انحصار الیتهای جامعه فرض میکردند. آنها پروسه توده ای شدن جنبش رهایی زن را امری دور از دسترس می انگاشتند و به همین دلیل در مقابل خواستهای رادیکال مطرح شده از سمت ما مقاومت نشان میدادند و آن خواستها را برای جنبش رهایی زن در جمهوری اسلامی زود میدانستند. آنها انفعال خود را به حساب مردم میگذاشتند و سردادن شعار لغو آپارتاید جنسی را غیر ممکن فرض میکردند. ما نه تنها فعالین جنبش آزادی و رهایی زن را نادیده نگرفتیم بلکه از تمامی امکانات موجود برای کمک رسانی به این جنبش استفاده کرده و با ایجاد جمعهای آزادی زن در ایران به هرچه بیشتر رادیکال شدن جنبش آزادی و برایری زن کمک کردیم تا بتوانیم این روز را به روز اعتراض به زن ستیزی و مردسالاری تبدیل کنیم. این مهم در سال گذشته به واقعیت تبدیل شد و برگزاری مراسمهای 8 مارس در سال گذشته در شهرهای مختلف ایران توانست مهر سازمان آزادی زن را بر این روز بکوبد. مردم بسیاری به فراخوان سازمان آزادی زن پاسخ دادند و با شعار و خواست زنده باد آزادی زن در مراسمها و تظاهرات خیابانی به زن ستیزی حاکم بر جامعه ایران اعتراض کردند. متن سخنرانیها در مراسمهای مختلف، شعارهای رادیکال و صدور قعطنامه های مبنی بر جهانشمول بودن حقوق زن خون تازه ای به رگ جنبش آزادی زن سرازیر کرد و نتیجه اش سازماندهی اعتراضات پرشور و گسترده امسال شد.

سازمان آزادی زن هم چون سالهای گذشته از ماهها قبل به استقبال روز جهانی زن رفته و به وسیله دستگاههای ارتباط جمعی با مردم ایران در یک ارتباط مستقیم حمایت خود را از خواست آزادی و برابری کامل زن و مرد اعلام کرد.

امسال مردم جهان شاهد اتفاقی بودند که در یک کشور اسلامزده تحت حاکمیت اسلام سیاسی غیر ممکن فرض میشد. مردم جهان با تعجب زیاد نظاره گر اعتراضاتی بودند که 180 درجه متفاوت و کاملا در نقطه مقابل اعتراض علیه کاریکاتورهای محمد بود. آنها به چشم خود توده ای بودن جنبش برابری طلبانه مردمی را دیدند که تا به امروز از دید آنها همه با هم مسلمان فرض میشدند.

در ابن میان جمهوری اسلامی که بازنده اصلی ابن نبرد بود با ضرب وشتم زنان و دستگیری تعدادی از مردم برابری طلب اوج ذلت و ناتوانی خود را به نمایش گذاشت.

جمهوری اسلامی با استفاده از نیروی انتظامی و نیروی موسوم به لباس شخصی از تمامی امکانات خود استفاده کرد تا جلوی تثبیت شدن این روز را به عنوان روز کیفر خواست زنان از حکومت زن ستیز اسلامی بگیرد. اما غافل از ویژه گی 8 مارس 84 یکبار دیگر خود را انگشتنمای جهانیان کرد. یکی از ویژه گیهای 8 مارس امسال حمایت سندیکای کارگران شرکت واحد از این روز بود. و دیگر ویژه گی 8 مارس امسال در عكس ها و در پوستر هاي مراسم هشت مارس بود که به وسیله فعالین آزادی زن در شهرهاي مختلف ایران با شعار زنده باد آزادي زن، زنده باد آزادي٬ زنده باد برابري و زنده باد هشت مارس بر در و دیوار نسب شده بود. درآمیختن جنبش کارگری با جنبش دانشجوئی و جنبش زنان و حضور پرشور جوانان در صحنه لرزه بر اندام نظام زن ستیز اسلامی انداخت و آنها را بیشتر به خشم آورد. خشونت علیه زنان در این نظام یک پدیده جدید نیست اما خشونت در مقابل چشم دوربینهای دستگاههای ارتباط جمعی جهان پدیده ایست غیر قابل انکار.

زنان و مردان آزادیخواه و برابری طلب از سیدنی تا تورنتو، از سوئد تا سنندج از دالاس تا آلمان و از تهران تا فلاند، از نروژ تا ترکیه و از ونکوورتا اصفهان و گرگان با خواست لغو آپارتاید جنسی به خیابانها آمدند و نشان دادند که اعتراضات داخل از حمایت آزادیخواهان خارج برخوردار است.

علیرغم تلاش فراوان جمهوری اسلامی فیلمها و عکسهایی از این ضرب و شتم به جهان مخابره شد.
گزارشهای رسیده از تهران، اصفهان، گرگان و اکثر شهرهای کردستان حکایت از برجسته شدن خواست زنان مبنی بر پایان دادن خشونت علیه زنان، پایان دادن به تبعیض سیستماتیک دولتی، لغو حجاب اجباری، برابری کامل زن و مرد و آزادی زندانیان سیاسی داشت. با وجود اینکه سردادن شعار لغو آپارتاید جنسی در کشوری اسلامزده خالی از خطر نیست، فعالین جنبش آزادی زن بهیچوجه اسیر فشارهای سازمانیافته پلیسی موجود نشدند و با حضور خود بدعتی انقلابی و انسانی را در تاریخ مبارزاتی خود علیه رژیم اسلامی بجای گذاشتند.

در خارج از ایران هم به فراخوان سازمان آزادی زن، فدراسیون پناهندگان ایرانی، کمپین دفاع از حقوق زنان، سازمان جوانان کمونیست و حزب کمونیست کارگری ایران مراسمهای و تظاهراتهای با شکوهی سازمان داده شده بود. مردم آزادیخواه که به این فراخوانها پاسخ مثبت داده بودند، خواست جنبش برابری طلبانه زنان در ایران را بگوش مردم جهان رساندند. ما در کشورهای اروپایی با اجرای نمایشهای خیابانی، میزهای اطلاعاتی و سخنرانی در میادین شهرهای بزرگ اعتراضات گسترده ای علیه بی حقوقی زنان در داخل و علیه تعرض اسلام سیاسی در خارج را سازمان دادیم که با استقبال فراوان دستگاههای ارتباط جمعی و مردم رهگذرروبرو شد.

درشهر کلن( آلمان ) نیز در روز هشت مارس، شاهد یکی از بزرگترین کنفرانسها بر علیه قتل ناموسی و در نقد اسلام سیاسی بودیم. چهره های سرشناس بین المللی از جمله آذر ماجدی، مینا احدی، هما ارجمند، مریم نمازی و آیان هیرسی علی در این کنفرانس گرد هم آمدند و هر یک با شور و حرارت در نقد زن ستیزی جریانات اسلامی، در نقد مماشات و سکوت دولتهای اروپایی و غربی در مقابل این لگد کوب شدن حقوق زنان و در نقد نسبیت فرهنگی و تولرانس با فرهنگ و سنتهای عقب مانده سخنرانی کردند.

در آخر لازم میبینم که از همه دست اندرکاران و سازماندهندگان 8 مارس تشکر کنم با این امید و آرزو که جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در داخل با در نظر گرفتن تحرکات امسال یکبار دیگر بر لزوم هرچه بیشتر متشکل شدن در جمعهای سازمان آزادی زن پیگیرانه تر از گذشته در هموارکردن راه رسیدن به یک دنیای بهتر یک لحظه هم از پا ننشیند و در یک سازماندهی مجدد جلوه های دیگری از اعتراضات خود را همدوش با کارگران در روز اول ماه می، روز جهانی کارگر به نمایش بگذارند.

زنده باد آزادی زن
شهلا نوری