حقوق ویژه به زنان و یا تبعیض مثبت از بحثهای جاری در جنبش زنان است. بحثی که به ویژه بخشی از جنبش فمنیستی از مدافعین آن است. جنبش زنان در ایران تا کنون بطور جدی وارد این بحث نشده است. اخیرا حجاریان در مقاله ای با کارگران به تفصیل در مورد تبعیض مثبت و اشکال مختلف آن صحبت میکند. اگر چه حجاریان به طور مستقیم وارد موقعیت زنان در ایران و نفش توکنیسم نمیشود ولی به نوعی تلاش می‌کند که در تقابل با جنبش زنان، که بطور روز افزونی به جانب یک جنبش ضد رژیمی سمت و سو می‌یابد و در حال تبدیل شدن به خطری فزاینده است، این بحث را به مثابه ترمزی در برابر آن قرار دهد. نشریه آزا دی زن از این هفته تلاش خواهد نمود که با فعالین جنبش زنان و اپوزیسیون ایران به بحث در مورد تبعیض مثبت در مورد زنان بپردازد و نظرات مختلف را در این رابطه منتشر کند.

آزادی زن: اخیرا حجاریان از حقوق ویژه برای زنان در ایران صحبت میکند. این بحثی است که قبلا اینجا و آنجا گاها مطرح شده است. نظر شما در این مورد چیست؟ مشخصا آیا شما موفق حقوق ویژه برای زنان هستید؟

علی جوادی: به نظرم ابتدا آقای حجاریان را باید به جرم برپایی یکی از مخوفترین سازمانهای جنایت علیه مردم و استقرار حاکمیت ضد زن حکومت اسلامی بازداشت و محاکمه کرد. ایشان و دوستان نزدیکشان در زمره کسانی بودند که سیاست ارتجاعی "یا روسری یا تو سری" را بر زنان تحمیل میکردند. اما اکنون ورق برگشته است. ٽانیا این نکته حائز اهمیت است که چگونه بخشی از سران و مسئولین حکومت اوباش اسلامی این چنین ناچار به تغییر مواضع خود بمنظور تداوم رژیم اسلامی شده اند.

اما بهرحال در مورد این سئوال باید بگویم که من موافق هیچگونه حقوق ویژه برای هیچ بخشی از جامعه نیستم. برابری مطلق زن و مرد و نه ایجاد یک نوع نابرابری دیگر، بر خلاف بخشهایی از فمنیستها، هدفی است که من دنبال میکنم.

من خواهان نابودی قاطع و همه جانبه نابرابری زن و مرد هستم. خواهان برابری مطلق و بی قید وشرط زن و مرد در حقوق مدنی، در حیات سیاسی جامعه، در خانواده، در قلمرو اقتصاد و اشتغال و همچنین حوزه ابراز وجود اجتماعی هستم. من خواهان لغو تمام قوانین، مقررات، راه و رسم ها و سنت هایی هستم که نافی استقلال و اراده مستقل و برابر زن به عنوان یک شهروند متساوی الحقوق در جامعه است. من خواهان امکانات، شرایط و امکانات و حقوق برابر و نه "سهمیه" برابر در جامعه برای زن و مرد هستم.

از طرف دیگر من خواهان رفع موانعی هستم که امکان و شرایط حضور برابر در جامعه را از زنان سلب میکند. زمینه هایی مانند کار خانگی و یا نگهداری از فرزندان در شرایط کنونی رل ترمز کننده ای در امکان حضور برابر زن و مرد در جامعه داشته اند و دارند. جامعه باید هر چه سریعتر تسهیلاتی بمنظور رفع این موانع و تامین حضور برابر زنان در عرصه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی فراهم کند. باید عمری از نابرابری تحمیل شده بر زنان را جبران کرد. برای رفع این نابرابری انباشته شد باید امکانات معینی را به رفع این نابرابری اختصاص داد. آموزش گسترده تر در برخی زمینه ها از جمله این تسهیلات هستند.